19 mars 2013

ROLANDO VILLAZÓN PRESENTA SU PRIMERA NOVELA, "MALABARES", EN BARCELONA



Ya hemos hablado desde hace tiempo aquí de la faceta de Rolando Villazón como escritor, sabíamos incluso el título de su primera novela, "Malabares", publicada por la Editorial Espasa, pero ahora ya puedo adelantar que, según me han dicho que comentó Rolando en Viena, la presentación de su novela será en Barcelona, el 4 de abril. Y vista la cercanía de esa fecha con la de Sant Jordi (23 de abril), no es nada aventurado suponer que lo podremos ver, con los demás escritores, firmando su libro en ese día tan extraordinario en Catalunya, la fiesta del libro y de la rosa. (ver post 23/04/2009)

Con prólogo del destacado escrito mexicano Jorge Volpi, el libro se publica inicialmente en español, aunque posiblemente lleguen más adelante traducciones a otros idiomas. Todas las novedades sobre esta posible presencia de Rolando en Barcelona serán seguidas, como podéis suponer, muy de cerca en este Blog, tan pronto se concreten.

Macolieta se gana la vida disfrazado de payaso actuando en fiestas infantiles y en circos de poca monta junto a dos compañeros, el filósofo Claudio y su contrapunto, el irónico y burlón Max. Tras sufrir una lesión de espalda y recibir una carta de Sandrine, la mujer que le introdujo en el mundo del circo y a la que no consigue olvidar, Macolieta recupera una vieja libreta de tapas azules en la que lleva años desgranando la historia de su alter ego, el famoso artista de circo Balancín, aclamado en todo el mundo por un público entusiasta y entregado a su arte.En las páginas del cuaderno, Balancín también atravesará un momento difícil que le obligará a apartarse de los escenarios pero, a diferencia de Macolieta, Balancín siempre contará el apoyo de su amada Verlaine y de sus dos hijos. Pero… ¿es realmente la vida de Balancín tan perfecta? ¿conseguirá Macolieta que Sandrine vuelva con él?Con un estilo en el que se mezclan elementos realistas con destellos poéticos y toques de humor buffo, el autor entrelaza dos historias que, en un juego de espejos, se iluminan mutuamente.

(Juggling Games) Macolieta earns his living by dressing up as a clown and performing at children’s parties and third-rate circuses with his two friends, Claudio the philosopher and the sardonic Max. After suffering a back injury and receiving a letter from Sandrine, the woman who introduced him to the world of the circus and whom he can’t forget, Macolieta rediscovers an old blue notebook in which, over the years, he’s been developing the story of his alter-ego, the famous circus artiste Balancín [See-saw], acclaimed the world over by an adoring public and devoted to his art.In the pages of the notebook, Balancín is also going through a difficult period that forces him to retire from the stage but, unlike Macolieta, Balancín can always count on the support of his beloved wife Verlaine and their two children. But is Balancín’s life really so perfect? Can Macolieta persuade Sandrine to take him back?With a style that mixes both realistic and lyrical elements with touches of humour, the author entwines these two stories that, as a kaleidoscope, throw light upon each other.  

«Si el circo es un espejo del mundo, los payasos son nuestros más confiables reflejos. En Malabares, Rolando Villazón ha sabido dar voz —nunca mejor dicho— a estas frágiles criaturas, desgranando sus abismos y esperanzas con enorme sutileza e inteligencia. La fascinante primera novela de un gran artista». JORGE VOLPI

MALABARES - Rolando Villazón
Ficha técnica
Fecha de publicación: 04/04/2013
200 páginas
Idioma: Español
ISBN: 978-84-670-2646-7
ISBN2: 9788467026467
Código: 10016320
Formato: 15 x 23 cm.
Presentación: Tapa dura con sobrecubierta

17 mars 2013

1.000.000 VISITAS: HACE ALGUNOS AÑOS / SOME YEARS AGO




El Blog Villazonista, creado hace cuatro años y medio, y con 1227 posts, ha llegado hoy al millón de visitas, provenientes de más de 137 paises. Según Feedjit, la visita 1.000.000 se ha efectúado desde Billingshurst, West Sussex, al sur de UK, con una búsqueda en Google.co.uk por la palabra "villazonistas". No tengo más datos, ni, por ello, puedo darle ningún premio, pero...¡muchas felicidades al visitante 1.000.000!

Sólo puedo que agradecer muy sinceramente a todos y cada uno de los visitantes, algunos ocasionales, otros fidelísimos, que me hayan permitido llegar hasta aquí. Está claro que no es lo que yo pueda contar, sino Rolando Villazón, el motivo del amplio y extenso interés. Mi voluntad ha sido siempre la de informar y compartir, y eso se ha visto desbordado con creces por la participación activa de muchos de los lectores, que han aumentado el valor de este espacio con sus crónicas, fotos y comentarios. Otra vez, muchísimas gracias a todos.

Para celebrar este millón de visitas, un post especial con muchos invitados...y muy jóvenes: todos ellos con menos de 25 años, el más pequeño con sólo cinco. Es un recopilatorio de videos de primeras y estelares figuras de la ópera...antes de que lo fueran. ¡Disfrutadlo!



Juan Diego Flórez - 16 años
Festival de la Cancion por la Paz, Lima 1989


vídeo:demen javi


Rolando Villazón - 11 años
XE-TU, Concurso Televisa 1983


vídeo: teresa59


Bryn Terfel - 17 años
Concurso Urdd Eisteddfod 1982


vídeo: teresa59


Roberto Alagna - 24 años
TV La Danza 1987


vídeo:didann1975


Angela Gheorghiu - 19 años
Angela Gheorghiu /Ionel Voineag - Contesa Maritza: Buna ziua fericire - 1984


vídeo:GrandTier


Natalie Dessay - 24 años
La Légende de Joseph en Egypte - 1989


vídeo:FoxyGrandpa


Anna Netrebko - 21 años
Dokumental Film Junge Stimmen Russlands Teil3 1992


vídeo:knjaz35


Cecilia Bartoli -21 años
Rossini - La Cenerentola - Paris - 1987

0


Peter Mattei -  5 años
Grabación familiar de audio 1970
Diálogo final:
P: Peter, ¿en qué idioma estabas cantando? Peter:  en Italiano P: ¿Tu sabes italiano?! Peter: Si P: ¿Por qué? Peter: Papá viene de Italia y ya sabes, esto es difícil, sé dos partes en sueco, pero esto es más difícil P: ¿Tú  también hablas italiano? Peter: No P: ¿Pero lo acabas de cantar? Peter: Sí, yo no entiendo lo que quiere decir tampoco, pero yo lo canto. P: ¿Así que no sabes lo que estás cantando? Peter: No, pero yo lo canto igualmente.
Q: Peter, what language were you singing? Peter: Italian Q: You know Italian?! Peter: Yeah Q: How come? Peter: ad comes from Italy and you know, this is difficult, I know two parts in Swedish, but this is more difficult Q: Do you speak Italian too? Peter: No Q: You just sing? Peter: Yes, I don't understand what it means either, but I sing. Q: So you don't know what you are singing about? Peter:No, but I sing regardless

vídeo:greatwarcate


Vittorio Grigolo - 13 años
Concerto di Natale 1990 S. Maria in Via - Roma



La recopilación de vídeos con primeras figuras de la ópera antes de los 25 años ha sido muy laboriosa, pero estoy segura que hay vídeos que no he conseguido detectar, aún habiendo hecho búsquedas sobre todos los pricipales cantantes de la actualidad.  Si conocéis alguno con estas características, os agradeceré si me lo comunicáis para añadirlo al post.


16 mars 2013

MARLIS PETERSEN, ROLANDO VILLAZÓN...ZAPATOS Y COMPLICIDADES

imagen del vídeo

Este vídeo de Marlis Petersen y Rolando Villazón fue emitido en la televisión alemana ATV, en su programa Highlights - Das Kulturmagazin. En él podemos ver la gran química y cómplice relación que ellos nos han mostrado luego en escena, con la Traviata que han compartido los días 9, 12 y 15 de marzo en la Wiener Staatsoper. Como el alemán presenta algunas dificultades para una buena parte de los lectores de este Blog, Jacqueline E. (danke schön!) nos lo ha transcrito al francés.




Franz Zoglauer: Lorsque deux artistes comme Marlis Petersen et Rolando Villazón travaillent ensemble pour la première fois, on remarque comme l´opéra peut être captivant et touchant. J´ai été enthousiasmé par la première répétition de la Traviata à l´opéra de Vienne.

M.P.: raconte ton histoire au début...

R.V.: c´est toujours drôle dans le monde de l´opéra: tu arrives, on se voit pour la première fois, Rolando Villazón, bonjour, Marlis Petersen, hallo, je suis content de faire votre connaissance,...Après la répétition commence. première répétition: (ils s´embrassent et s´étreignent). La relation et l´énergie doivent être là tout de suite.

M.P.: nous avons commencé par la scène au commencement du deuxième acte, où ils sont pratiquement ensemble au lit et nous nous connaissions depuis cinq minutes!

R.V.: c´est ça notre travail, jouer, ressentir le rôle et entrer dans la vie du personnage. Lorsque je travaille avec une artiste comme Marlis, je sens tout de suite cette énergie, ce feu, cette Violetta, ...c´est là tout d´un coup, poum! Donner au public cette honnêteté: c´est pour vous, nous sommes un miroir: voilà les sentiments, voilà cette vie et vous pouvez vous voir dans ce miroir.. C´est pour cela qu´il y a des larmes, un sentiment de détresse, etc..., ou bien?

M.P.: pour moi, c´est autrement: je ne peux me donner qu´à 100% dans un sentiment et il ressort, c´est comme un cercle. Et evidemment, je sens que la réaction du public revient vers moi. Moi j´en ai besoin. ....
Je trouve important qu´il y ait une distribution adéquate. Quand par exemple on fait une Bohème ou une Traviata avec une femme trop grosse, cette fragilité peut aussi être montrée par une femme plus forte, mais le public a besoin de l´illusion pendant les trois heures d´opéra.

R.V.: Lorsqu´une femme est une grande actrice, une grande artiste, c´est égal qu´elle soit petite, grande, grosse, de telle couleur, de telle nationalité...le plus beau dans notre métier est qu´une grande artiste ou un grand artiste peut être comme elle ou il est et nous le croyons quand les sentiments sont là, quand on ressent son honnêteté.


15 mars 2013

LA TRAVIATA VIENA 12/03/13

© Wiener Staatsoper/ Micheal Pöhn 

Hasta hoy, en que tienen lugar la tercera y última de las Traviatas de Viena, no he podido compartir aquí lo que me han enviado Edith, Catherine y Danièle, referente a la del 12, muchísimas gracias a las tres.


BIG FEELINGS vs. COLD STAGE SET (La Traviata, Vienna State Opera, 12th of March, 2013)

It's a getting used staging, which - to my mind - brings changes. For example: From Gaston, from his father, and so on ... Alfredo will in almost every scene forcibly teared away from his living together with Violetta - even at the end, as Violetta collapses and dies.

The stage set is bare; a black coloured brick-wall dominates the whole of the stage, which existed as a banquet hall in the house of Violettas society, even for the country house and the room of the impoverished Violetta where finally her life ended. Only some chandeliers, a few painted taut curtains as a "window", with clouds in the sky, with painted nature around their country house, or  the curtain Entrée of the banquet hall.

Yet one can not escape these nightmarish impressions. They reflect the disillusioned, deceptive environment of the courtesan. Violetta and Alfredo are locked in a variety of social constraints. - Only a deep and true love brings a short time of hopeless happiness. But a grand game of opera-pair Marlies Petersen and Rolando Villazón gives the cold world of the stage "human heat and profile".

Marlies Petersen, a wonderful vocalist with joy in acting, with power in her voice, with extraordinarily beautiful coloratura, which she represents the feudal courtesan just as credible, as the terminally ill young woman, even if the singer/actress is not from fragile stature. Mrs. Petersen succeeds with her personality and her expressive vocals, to draw the audience into their orbit.
And she is a perfect complement with Rolando intense presence.

Rolando is brilliant - as we knowing him - with burning, passionate verve with lyrical expression and with loving warmth in his voice; especially after the break in high vocal form. In every scene, in every picture what he lived through, he shows real and believable his deep feelings - loving happiness, abandonment, renunciation, dismay, anger, sorrow and grief. No emotion is Rolando alien, his totally joy of music and acting thrilled and is rousing. His spirited expression in the gambling scene and his dismay at his error, his shock and despair about Violettas bitter end - these are all evidence of his art and his great abilities.

An amiable Annina (Donna Ellen), the solid acting Fabio Capitanucci (Giorgio Germont), but also Alfred Sramek (Dottore Grenvil) complete the ensemble and is well occupied. Paolo Carignani leads the orchestra and the singers with feeling and the necessary sensitivity. A harrowing grandiose performance from Marlies Petersen and Rolando Villazón, which makes me breathless astonish!

Much cheering, Bravo, standing ovations, and of course flowers for Rolando.

Edith



L'histoire d'un amour 

L'immense popularité de Rolando à Vienne n'est plus à démontrer et nous en avons eu une preuve supplémentaire lors de cette soirée du 12 mars où il incarnait le rôle d'Alfredo, devant une salle comble.

Quitte à déclencher les foudres de certains, j'avoue qu'après avoir vu cette production de la TRAVIATA pour la seconde fois, je n'ai toujours pas compris les intentions de J.F. SIVADIER : des gesticulations inutiles et une sorte d'agitation stérile des figurants et choristes n'apportent aucun atout à l'oeuvre de Verdi et seuls les solistes de grands talents parviennent à tirer leur épingle du jeu.
Un détail que tous ont remarqué : pourquoi n'avoir pas permis à Rolando de porter un pantalon à sa taille ? Non seulement il est trois fois trop long mais en plus il est bien trop large. Cela n'est absolument pas seyant.

Un point particulièrement positif est la direction très attentive aux chanteurs du Maestro CARIGNANI.
La Violetta de M. PETERSEN est fort belle, sans outrance, la voix reste harmonieuse dans tous les registres et, même s'il m'a semblé qu'elle manquait un peu de fragilité pour le rôle, elle a convaincu l'auditoire.

Rolando, malgré des signes de nervosité à l'origine de quelques incertitudes vocales dans la première partie, a convaincu sans peine le public par son implication totale : cette subtilité, cette élégance, une gestuelle parfaitement contrôlée et le charme unique qui émane de toute sa personne.
Il sait capter l'attention du public, d'un seul geste, d'un seul regard et le magnétisme de sa présence alliée à la chaleur de sa voix restent sans concurrence possible.

Le duo du dernier acte "Parigi, O cara," fut réellement un moment d'exception, d'une intense émotion, salué par une longue salve d'applaudissements.
Au final, le public viennois, debout, a très longuement ovationné -(une bonne dizaine de minutes)- les 2 héros du jour : Violetta et Alfredo.
Un vrai bonheur que de pouvoir participer à cette belle fête....

Catherincita


Traviata "le soleil à Vienne"

Je voudrais ajouter quelques mots aux commentaires de mon amie Catherincita, auquel j'adhère globalement.
La mise en scène, contrairement à l'idée que j'en avais de la retransmission télé d'Aix en Provence avec Natalie Dessay, m'a laissée totalement indifférente, mais ne m'a pas dérangée.
Rolando y est un parfait Alfredo, très beau, très mince, presque juvénile  dans son costume blanc (excepté le pantalon trop long et trop large), et Marlis Pëtersen, une très jolie et talentueuse Violetta.
Nul autre ténor que Rolando ne dégage autant d'émotions, et dans le dernier acte son "Parigi, O cara" m'a bouleversée, tourneboulée, chamboulée, tordu les "tripes" .
Je crois que je n'étais pas la seule car les applaudissement ont éclaté dans la salle entière
 La soirée s'est terminé par un beau succès avec plusieurs rappels, et de nombreuses minutes d'applaudissements.

De nombreux Villazonistas et Villazonikers se sont retrouvés à la sortie des artistes pour partager des moments sympathiques, et leur affectueuse admiration pour Rolando.

Danielita



foto: Danièle
foto: Catherine

foto: Catherine

foto: Danièle
foto. Edith

foto: Edith

10 mars 2013

LA TRAVIATA, STAATSOPER VIENA 9/03/13

foto : kuriet.at

Ayer la Staatsoper de Viena ofreció la primera de las tres Traviatas que cantará Rolando Villazón allí esta temporada, con  puesta en escena de Jean François Sivadier, la misma que estrenaron Natalie Dessay y Charles Castronovo en Aix-en Provence, en 2011, de la que se editó un DVD.
Os dejo las dos crónica que me han llegado de Sandro y de Eleonore, y las fotos de Jacqueline E., Sandro y  Renate, muchas gracias a todo ellos.

Rolando e Alfredo, Alfredo e Rolando… A Vienna per Traviata il 9 marzo

Considero ogni recita di Rolando a cui ho avuto la fortuna di assistere un tassello importante della mia esperienza umana. C’è sempre qualcosa di spirituale e insieme di fisico e, ancora, di intellettualmente accattivante. L’operazione riesce ancora meglio quando Rolando incontra un’opera che ha la forza e la straordinaria ricchezza di Traviata.
Sono soprattutto la seconda parte del secondo atto, con tutta la grande scena alla festa di Flora e l’ultimo atto, sconvolgenti entrambi, per il pathos e per l’altissima temperatura con cui Rolando muove il personaggio, il gioco scenico, l’interpretazione musicale. Si esce da teatro invasi da un groviglio di emozioni che sappiamo resteranno lì per sempre.
Grande successo, quindi, per una produzione già vista in altre occasioni, questa diretta da Jean-Francois Sivadier della quale circola il dvd con Natalie Dessay, e che si è arricchita nella recita di ieri sera del calore di Rolando. Molto bella anche la Violetta di Marlis Petersen, una voce, la sua, non grandissima ma di timbro bellissimo. Finissima l’interprete sia dal punto di vista musicale che da quello scenico.
Sandro Corti



Pasiones Ardientes

Casí tres años después de mis “La Traviata”-s en Zurich – una nueva felicidad de ver a Rolando en el papel de Alfredo. En esta ópera, tengo - por supuesto, esta opinión es muy subjetiva – cuatro partes que, para mi, son siempre las cimas absolutas de cada La Traviata: “Un di felice, eterea”, “Ogni suo aver tal femmina”, “Ah si! Che feci!...” y “Parigi, o cara...”

En Viena, teniamos un Rolando todavía más sensible, con emociones todavía más profundas, y con una fuerza dramática inimaginable, incomparable. Particularmente en el tercer y cuarto actos, la tensión y la intensidad de la interpretación, la pasión en su canto eran extraordinarios, excepcionales.

En el tercer acto, la voz nos ofrecía todos los colores de la desesperación, la angustia, el tormento, en el cuarto, todos los matices de la ternura, la emoción, el dolor, el desconsuelo.
Eleonore


imagen: Sandro


foto: Sandro

foto: Sandro

foto: Jacqueline E.

foto: Jacqueline E.

foto: Renate
foto: Renate

foto: Renate

8 mars 2013

PRIMER VIDEO DE ROLANDO VILLAZÓN EN LA TRAVIATA WIENER STAATSOPER




Esta tarde se han emitido en el programa informativo Heute Mittag de ORF estas imágenes, que corresponden a los ensayos de La Traviata de la Wiener Staatsoper. Lo podéis ver ya en Youtube....¡esto promete!. Rolando Villazón, como Alfredo Germont, vuelve a la camiseta imperio, que no llevaba (en escenario, claro) desde la Manon de L.A. y Berlin, en 2007, que yo recuerde. En este caso, esta Traviata es una puesta en escena de Jean-Francois Sivadier, del repertonio habitual del teatro vienés.

Su compañera como Violetta Valéry, Marlis Petersen, no pude esconder sus risas en muchos momentos de los ensayos, especialmente en las pícaras bromas del minuto 1:01. Esperaremos prontas notícias de los muchos villazonistas que mañana asistirán en Viena a la première.


LA TRAVIATA

|Giuseppe Verdi
Paolo Carignani | Dirigent
  • Jean-Francois Sivadier | Regie
  • Alexandre de Dardel | Bühne
  • Virginie Gervaise | Kostüme
  • Cecile Kretschmar | Maske
  • Philippe Berthomé | Licht
  • Boris Nebyla | Choreographie
  • Veronique Timsit | Regiemitarbeit
  •  
  • Marlis Petersen | Violetta Valéry
  • Rolando Villazón | Alfred Germont
  • Fabio Capitanucci | George Germont, Alfreds Vater
  • Lena Belkina | Flora Bervoix
  • Donna Ellen | Annina
  • Carlos Osuna | Gaston
  • Marcus Pelz | Baron Douphol
  • Hans Peter Kammerer | Marquis von Obigny
  • Alfred Šramek | Doktor Grenvil






He añadido, posteriormente a la primera edición del post, otro vídeo de la misma producción de La Traviata de la Wiener Staatsoper, de su estreno en 2011, con Natalie Dessay, Charles Castronovo y Fabio Capitanucci (en ese caso, el mismo George Germont)

7 mars 2013

ROLANDO VILLAZÓN, TORONTO, PUEBLA, VIENA

foto: Facebook Wiener Staatsoper



Como ya se recogió aquí hace unos días, Rolando Villazón estuvo en Toronto (Canadá) el 21 de febrero, para el evento del Glenn Gould Prize, en The Sony Centre for the Performing Arts, premio que recayó en Robert Lepage. Comparto aquí unas fotos que recibí posteriormente a la publicación del post (leer Robert Lepage awarded the Tenth Glenn Gould Prize)


fotos: The Glenn Gould Fundation








Hemos sabido también, y tenemos el testimonio en el vídeo siguiente, gracias al aviso de Catherine, que Rolando estuvo, posteriormente a su estancia en Canadá, unos días en México, donde asistió en Puebla a la boda de Beatriz, hermana de su esposa Lucía, el 23 de febrero (¡muchas felicidades!).

Tenor Rolando Villazón, con  Mezzosoprano Guillermina Gallardo, Piano y Trompeta: Humberto Gallardo Morales, Violin: Manuel Isaac Arroyo Reyes (Coro Gloria de la Cruz, Maestra Gloria Morales de la Cruz)




Y finalmente hoy ha aparecido en el Facebook  de la Wiener Staatsoper las primeras imágenes de Rolando, impecable en blanco y con el pelo más corto, en Viena, donde está ya ensayando su próxima Traviata, que se estrenará el día 9. Una es la superior, la que abre el post, y la otra es la siguiente, donde le podemos ver con Donna Ellen (Annina) y Marlis Petersen (Violetta Valery). 



foto: Facebook Wiener Staatsoper

5 mars 2013

VIDEO TEMPORADA LICEU 2013-2014 A TV3...AMB DUES ERRADES



Al Telenotícies Vespre s'ha recollit la notícia de la presentació, la tarda del dilluns, de la propera temporada 2013-2014 del Gran Teatre de Liceu.

Aquí en podeu veure les imatges. Després d'una introducció del presentador, Ramon Pellicer, una veu en off (o sigui, gravat) comenta les novetats, amb les imatges que acompanyen. Hi ha, però, dos errades que destaquen: al minut 1:08, a la Sondra Radvanovsky ens la converteixen en "Ronda", i, al minut 1:26,  per il·lustrar a Juan Diego Flórez...ens posen imatges de Rolando Villazón (absent, dissortadament, en aquesta nova temporada) .


4 mars 2013

PRESENTACIÓ I VIDEO NOVA TEMPORADA LICEU 2013-2014




Aquesta tarda, a les 16h., la direcció del Gran Teatre del Liceu ha concedit una roda de premsa per a la presentació de la propera temporada 2013-2014, que podeu veure amb tot detall a l'enllaç superior.

Hi ha algunes diferències amb el que es va adelantar aquí el 23 de febrer, publicat per error amb anticipació la web del Liceu (per unes hores) - llegir post -, però no gaires: algun concert que no constava, les concrecions dels repartiments i poca cosa més.

El que es veu enseguida es que estem davant d'una temporada, per seguir la tònica general, de retallades. Normal, si les subvencions públiques han disminuït, i les polítiques de promoció del mecenatge no han donat encara tots els seus fruits. El pressupost de la propera temporada serà de 39,2 milions d'euros -respecte als 42 de l'any anterior-, amb una previsió de 12,2 milions procedents d'ingressos de l'activitat artística; 6,7 milions procedents de mecenatge, 1,6 milions de altres ingressos, i 18,6 per subvencions ordinàries de les administracions públiques.

Alguns mitjans ja publiquen titulars "oficials" parlant de reducció de pressupost sense reducció de qualitat. És difícil, per no dir impossible, que això sigui així. Es cert que encara podem dir que hi ha un cert nombre d'estrelles de primer ordre i en el seu moment àlgid, com Diana Damrau, Sondra Radvanovsky, Angela Gheorghiu, Joyce DidonatoSarah Connolly, David DanielsJuan Diego Flórez o Jonas Kaufmann (en el recital de lieder que "ens devia"), però també hi ha clares mancances, sobretot sent aquest l'any Verdi, del bicentenari del seu naixement. Ni una òpera verdiana, i es despatxa l'homenatge al compositor amb uns concerts on sobresurt el nom de Leo Nucci, però la resta no son primeres figures, dirigint els quatre concerts Karel Mark Chichón, el gibraltareny espòs d'Elina Garanča.

Com que tot apunt es basa en opinions personals, jo destaco d'aquesta temporada la Agrippina amb David Daniels i Sarah Connolly, que ja vam veure com a Nerone, el 2009, a L'incoronazione di Poppea, malgrat que aquesta mateixa tarda la sovint poc exacta Maricel Chavarria hagi publicat a La Vanguardia que serà el seu debut liceístic (llegir). També tinc moltes ganes d'escoltar al Jonas Kaufmann en directe, encara que els lieder de Wintereise no serien la meva opció preferida. Els Puccinis m'avorreixen, però Sondra Radvanovsky es la millor Tosca de l'actualitat, i a la Gheorghiu sempre es una delícia escoltarla. Si hagués de puntuar la temporada, li donaria un 7, enfront del 8 de la actual, per exemple.  

Us deixo el vídeo de presentació de la propera temporada:

2 mars 2013

Robert Lepage awarded the Tenth Glenn Gould Prize

foto: Spokeo -  ©2013 W.E.N.N.


The 10th Glenn Gould Prize announcement press conference, held at Sony Centre for the Performing Arts. Featuring: Rolando Villazon. Where: Toronto, Ontario, Canada. When: 21 Feb 2013


foto: Spokeo -  ©2013 W.E.N.N.

foto: Spokeo -  ©2013 W.E.N.N.



foto: Tchad magazine
TORONTOFeb. 21, 2013 /CNW/ - Innovative playwright, actor and director of theatre, opera, circus and film, Robert Lepage is the Tenth Glenn Gould Prize Laureate.  Mr. Lepage has won international critical acclaim and audience applause for his groundbreaking and influential works that fuse diverse media into cohesive stories that surprise, challenge and delight.
"It is a good thing to celebrate excellence but I do think it is important to define what "excellence" is. For me, the excellence of an artist should not be measured only by his successes and achievements but also by his courage and capacity to constantly put himself in danger," stated Robert Lepage. "Trial, error and at times even public humiliation are as much part of the process of defining one's uniqueness. It means surviving both the highs of being ahead of the curve and the defeated feeling of trailing behind."
"I am deeply honoured by this prestigious and generous accolade. As I know Glenn Gould did, I believe there is such a thing as a culture of the North and as I was walking to work this morning trying to fight my way through the heavy blizzard that had invaded my fair city, I could somewhat sense his presence in the howling wind and the vanishing footsteps I was clumsily following in the snow," said Robert Lepage.
In reaching their decision, the jurors took special note of Mr. Lepage's increasing influence in the theatre world, which has reinforced his willingness to take risks on stage to achieve results often thought to be unobtainable.
Glenn Gould Prize Chair, Paul Hoffert notes, "Lepage is a rare contemporary artist who has continued to innovate and take risks while retaining his audiences. His influence in film, theatre and music is immense and global. Like Glenn Gould, he has transformed his field, drawn new audiences to classical music, and embraced technology in the service of his art."
The Tenth Glenn Gould Prize Jury included legendary music and entertainment producer Bob Ezrin (Canada/USA), screenwriter and director Deepa Mehta (Canada); award-winning author and essayist John Ralston Saul (Canada) singer-songwriter, poet and artist Patti Smith (United States); entrepreneur, arts philanthropist and longtime advisor to the London Symphony Orchestra Sir David Tang (Hong Kong); and one of opera's leading tenors Rolando Villazón (Mexico/France).
About Robert Lepage

Robert Lepage is renowned for his creative and original approach to theatre and opera, using new technologies to shake classical stage direction to its foundations.  The Quebec-born artist began his career as an actor, author and director gaining international recognition early on with The Dragons' Trilogy in 1985, quickly followed by Vinci,Polygraph and Tectonic Plates.  In 1994 he founded Ex Machina, his multidisciplinary production company, and under his artistic direction, this new team produced a steady output of plays including The Seven Streams of the River Ota,Geometry of Miracles, The Far Side of The Moon, The Andersen Project and Lipsynch.

His operatic achievements include thrilling productions of the double-bill of Bluebeard's Castle and Erwartung, The Damnation of Faust, 1984, The Rake's Progress, Wagner's Der Ring des Nibelungen at the Metropolitan Opera, The Nightingale and Other Short Fables with the Canadian Opera Company, and The Tempest.  He has worked with leading opera producers in FranceSpain and Japan.

http://glenngould.ca/tenth-prize-2013/
Robert Lepage, photo by Julie Perreault